یک کشیش بی‌تجربه و بیمار در جامعه روستایی آمبریکورت در فرانسه حضور می‌یابد و به روحانیون آنجا می‌پیوندد. اما مردم محلی برخورد خوبی با او ندارند و روش‌های زاهدانه و رفتار غیراجتماعی‌اش او را به یک طردشده تبدیل می‌کند. در طول کلاس‌های آموزش کتاب مقدس در مدرسه دخترانه محلی، او مدام توسط دانش‌آموزانش مسخره می‌شود. سپس تلاش او برای مداخله در یک خصومت خانوادگی به یک رسوایی بزرگ تبدیل می‌شود. شکست‌های او که با وخامت وضعیت سلامتی‌اش همراه شده، ایمان او را به چالش می‌کشد.

آتیلا، رهبر قوم وحشی هون که رومیان او را «تازیانه خداوند» می‌نامیدند، به شبه‌جزیره ایتالیا هجوم می‌برد و تمام ارتش‌های روم را شکست می‌دهد تا اینکه او و مردانش به دروازه‌های خود شهر می‌رسند.

فرانسوا، یک صنعتگر بورژوا که در یک ازدواج بدون عشق گیر افتاده است، عاشق ژنین، همسر مردی دیگر می‌شود. فرانسوا ژنین را به عنوان معشوقه خود انتخاب می‌کند و ژنین که روحیه‌ای پول‌پرست دارد، از این وضعیت آن‌قدر خوشش می‌آید که حتی پس از بازگشت شوهرش از جنگ جهانی دوم نیز به این رابطه ادامه می‌دهد. با این حال، در درازمدت، ژنین بازنده این بازی می‌شود.

فیلم «ما همه قاتلیم» که در اصل «ما همه قاتل هستیم» نام داشت، توسط آندره کایات، وکیل سابق که از سیستم اعدام فرانسه متنفر بود، کارگردانی شده است. فیلم‌نامه شارل اسپاک هیچ تلاشی برای تطهیر چهار شخصیت اصلی (مارسل مولوجی، ریموند پلگرین، آنتوان بالپتره، ژولین وردیر) نمی‌کند؛ انگیزه‌ها هر چه که باشد، این‌ها همگی قاتلانی سنگدل هستند. با این حال، فیلم آیین سادیستی را محکوم می‌کند که از طریق آن این چهار مرد به پای گیوتین کشانده می‌شوند. در فرانسه، سیاست بر این است که هرگز به محکوم زمان اعدام را اعلام نکنند و سپس بدون هشدار قبلی ظاهر شده و قربانی را در حال دست‌وپا زدن و فریاد زدن به سمت نابودی بکشانند، بدون اینکه فرصتی برای آشتی با خود یا آفریدگارش داشته باشد. در پایان این فیلم تکان‌دهنده، مخاطب نیز به اندازه این چهار «شخصیت اصلی» احساس بی‌هویتی و مسخ‌شدگی می‌کند. این فیلم به شدت مورد انتقاد نهادهای مجری قانون فرانسه قرار گرفت، اما برنده جایزه ویژه هیئت داوران در جشنواره فیلم کن ۱۹۵۲ شد.